ΑΠΟΔΟΣΗ- ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ: KOSTKORO
Lazzaro!
Lazzaro, το κενό κοιτάς;
Έλα, περιμένουν.
Φτιάξε λίγο το μαλλί σου.
Πάμε.
Mariu, δώσε μου τη λάμπα, σε παρακαλώ.
Όχι! Σου είπα, είναι σειρά μας!
- Όμως όλοι κοιμούνται. - Έχουν ξυπνήσει.
Μακάρι να καεί!
Μαμά, να πάρω της κουζίνας;
Εκείνη δεν την ακουμπάς.
- Τέλος πάντων, τι τη θέλεις; - Για να βλέπω!
Άσε με να κοιμηθώ, σε παρακαλώ.
Ω, Mariagrazia...
Mariagrazia!
Άκου, τραγουδάνε για την Mariagrazia.
Άκου...
Σε λένε χοντρο- κώλα.
Έχω χοντρό κώλο;
Άντε, πήγαινε στο παράθυρο!
Δώσε τη λάμπα!
Δόξα στο Θεό!
- Δε θα πας; - Όχι.
- Σίγουρα; - Σιγουρότατα.
Καλά τότε.
Τι κάνεις;
Πάω.
Όχι, Antonia!
Σε παρακαλώ, Antonia.
Τι φασαρία είναι αυτή;
Φώναξε τη Mariagrazia!
Δε μπορεί.
- Γιατί; - Είναι άρρωστη.
Τι άρρωστη;
Έχει ανίατη αρρώστια.
Να ανησυχήσω;
Είναι που δε μπορεί να... κουνήσει τον κώλο της.
Άντε, Giuseppe...
Τρελάθηκες;
Απόψε;
Ή τώρα ή ποτέ.
Λουλουδάκι μου
Σαν γαρύφαλλο στο βάζο
Φέρνεις τους αγγέλους απ' τον ουρανό.
Α, επιτέλους.
- Να κάνουμε πρόποση; - Δεν έχουμε τίποτα.
- Έχουμε Marsala. - Δεν έχει μείνει σχεδόν καθόλου.
Αρκεί να πιούμε κάτι.
Lazzaro, φέρε τη γιαγιά, φέρ' τη στο τραπέζι.
Εις υγείαν!
Τα καλύτερα!
Διψάω...
Όποιος πίνει μόνος, στραβοκαταπίνει.
Να πιω.
Εις υγείαν!
Κάτι λίγο έχει μείνει.
Καθόλου.
Δεν πειράζει.
Περιμένετε και φαγητό;
Μη τους δώσεις αντσούγιες.
Το ευτυχισμένο ζεύγος να φάει πρώτο για καλή τύχη.
Σαν λιμασμένα ζώα κάνετε.
Να πω δυο λόγια;
Τώρα που είμαστε όλοι εδώ,
ήθελα να σας πω ότι...
εγώ κι η Mariagrazia, λέγαμε να...
να φύγουμε απ' τη Inviolata.
Μήπως η ζωή στην πόλη είναι καλύτερη.
Τό 'χουν χάσει!
Δε σας κατηγορώ.
Κι αυτή;
Τι γυρεύει εδώ;
- Δεν έκλεισες το κοτέτσι; - Ναι.
Lazzaro!
Πιάσε την κότα.
Βάλ' την με τις άλλες.
Τι κάνεις;
Το έσκασε.
Τι γίνεται πάνω;
Γιορτάζουν.
Τυχεράκιες! Το γλεντάνε!
Έχει τίποτα να φάμε;
Ναι.
Μια κι είσαι εδώ,
δεν κάνεις τη βάρδια μου για το λύκο;
Σίγουρα.
Θα σε κλειδώσω, να είσαι ασφαλής.
Κι αν χρειαστεί να πάω κάπου;
Φώναξέ με!
Φώναξέ με να κατέβω.
Τό 'πιασες; Φώναξέ με.
Carletto;
Carletto!
Δε με ακούει.
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ
Τον έριξαν στο λάκκο με δυο λιοντάρια.
Μεγάλα λιοντάρια!
Μα δεν τον έφαγαν.
Κι οι φύλακες νευρίασαν
κι είπαν να τον βασανίσουν κι άλλο.
Ήθελαν να του κόψουν το κεφάλι.
Ξέρεις τι έκαναν;
Ακόνισαν το τσεκούρι
μέχρι που γυάλιζε...
Και μετά...
Pippo!
Lazzaro, φτύσ' το!
Εντάξει είσαι;
Ευχαριστώ.
Μη με ευχαριστείς, παραλίγο να σε σκοτώσει!
Mariagrazia... πάμε!
Έρχομαι!
Lazzaro!
Ε, ακούστε...
Έφτασε ο Nicola.
Γεια, Catirre!
Νάμαστε.
Catirre, ηλιοθεραπεία;
Ωφελεί στα κόκκαλα!
Που είναι τα παιδιά;
Ε παιδιά, ελάτε, στη σειρά...
Μπείτε στη σειρά.
Αφήστε τα μικρά να πλησιάσουν.
Αυτό για σένα.
Έλα εδώ, κατεργάρη.
Θέλεις γλυκό;
Έλα εδώ, αλητάκο!
Angelica.
Ορίστε!
Stefania!
Ορίστε!
Μεγάλωσες...
Εσύ πήρες!
Έλα, πάτερ Severino, να ευλογήσουμε τους αλωνιστές...
Άντε, μη φάμε όλη τη μέρα.
Ας πούμε την ευλογία. Πάμε εκεί, στο δέντρο.
Ο Κύριος βλέπει και μας παρέχει.
Mariuccia! Πώς πάνε τα πράματα;
Χάλια, Nicola, χάλια!
Τι μας φέρνεις σήμερα; Έφερες λάμπες;
Τι τις θες τις λάμπες
με τέτοιο όμορφο φεγγάρι εδώ; Που σε βάζει και σε πειρασμό...
Κοίτα πώς μου μοιάζει το μωρό, το έχεις προσέξει;
Πάντα κάνεις πλάκα.
Lazzaro, άντε, πιάσε το κοφίνι, φέρτο μέσα.
Άντε, ήσουν ο πιο γρήγορος, ο πιο δραστήριος.
Οι άλλοι να βλέπουν να μαθαίνουν.
Να είστε καλοί.
Για να ευλογήσουμε κι αυτόν τον αλωνιστή.
Αυτό είναι κρασί!
Κρασί από την Inviolata!
Στην πόλη, τα αρώματα μολύνονται, χαλάνε...
Αυτό σημαίνει πλούτος,
Τα δικά μας δε μοιάζουν στη γεύση με τίποτα. Σωστό κρασί, σωστό ψωμί!
Γι αυτό μας αρπάζεις απ' το στόμα το σωστό ψωμί.
Να 'ξερε η Μαρκησία πόσο καλά σας φέρομαι,
σας φέρομαι όλους σαν μαρκησίους!
Θα με έριχνε στο γκρεμό... Αυτή η γυναίκα...
πώς την είπες;
Έλα, το ξέρω. Πώς την είπες;
Έλα, πες μου.
Φαρμακερή οχιά.
Φαρμακερή οχιά, ναι, αυτό το γουρουνοτόμαρο...
Φαρμακερή οχιά;
Εντάξει, ας υπολογίσουμε.
Λοιπόν...
πέντε κοφίνια καπνού...
κι έχουμε και τα όσπρια,
ένα bushel φακές... (35.23 ΛΙΤΡΑ)
δυο bushels ρεβίθια...
Δεν το παίρνεις το μωρό από 'δω, παρακαλώ;
Έτσι αν αφαιρέσω...
ένα ρολό συρματόπλεγμα, βενζίνη...
τις αντσούγιες, τα είδη σπιτιού...
Έχουμε...
Τα καπόνια; (ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΕΝΑ ΚΟΚΚΟΡΙΑ) Πού είναι...
Νεκρά όλα.
Όλα;
Τα άρπαξε ο λύκος.
Λύκος ή όχι... τα καπόνια λείπουν,
κι έτσι τα προσθέτω στα χρέη.
Κι έτσι, κι αυτό το μήνα... το χρέος αυξάνει.
Δηλ. κι αυτό το μήνα δουλέψαμε για το τίποτα.
Να του κόψουμε τα πόδια του αρουραίου!
Και σας προειδοποιώ...
η οχιά... όπου να 'ναι έρχεται.
Λοιπόν... Antonia;
Οι κουρτίνες να πλυθούν, ε! Όχι σαν την άλλη φορά.
Λοιπόν, πάτερ Severino...
Nicola, καλύτερα να έρθεις γιατί έχουμε μεγάλο πρόβλημα.
Τι τρέχει εδώ;
Τι κάνετε... εκεί πάνω;
Θέλαμε...
Και νομίζετε μπορείτε να πάτε έτσι;
Δεν μπορείτε. Χρειάζεστε την άδεια της Μαρκησίας!
Και ξέρετε τι θα πάθουν οι οικογένειές σας.
Αυτό θέλετε να γίνει;
Στις οικογένειές σας;
Η κυρία μας διώχνει όλους, δεν είναι αστείο;
Πάμε;
Και πού να πάμε;
Χρειαζόμαστε πρώτα την άδεια της Μαρκησίας.
Έλα, κατέβα.
Πάμε, πάτερ Severino.
Πού είναι ο Lazzaro;
Έι, μικρέ!
Τι κάνεις;
Πιάσ' τον!
Μου πήρε τον καθρέφτη!
Κουνήσου, Lazzaro.
- Κουράστηκες; - Όχι.
Μπράβο.
Κουνηθείτε, εσείς οι δυο!
Κοίτα τι σου 'φερα.
- Τον καφέ σου. - Ευχαριστώ.
Άντε, πήγαινε σπίτι τώρα!
Παρακαλώ;
Ναι, κυρία Μαρκησία.
Ζητώ συγγνώμη.
Lazzaro, σπίτι, γρήγορα!
Pippo, δεν ήξερες ότι η Antonia πέθανε;
Πού είναι η Antonia, Pippo;
Έπεσε στο γκρεμό.
Είσαι ολομόναχος τώρα.
Μου είπε ότι δεν σε άντεχε άλλο.
- Κοίτα πώς ασχημαίνει όταν κλαίει. - Κοίτα, κλαίει στ' αλήθεια.
Αυτοκτόνησε, δεν μπορούσε να σε αντέξει άλλο.
Α, είδες; Γύρισε τελικά!
Μας πίστεψε.
Νόμισε ότι είχε πεθάνει στ' αλήθεια.
Ποιος είναι;
Ο Lazzaro.
Μας κατατρόμαξες.
- Έχεις κάτι να μας πεις; - Όχι.
Ως συνήθως;
Εεμ... θέλετε καφέ;
Να το καλό παιδί, φτιάξε μας καφέ!
Εντάξει, πάω.
Μαμά, σε παρακαλώ, άσε με να γυρίσω μαζί του.
Luigi.
Οτιδήποτε! Άσε με να γυρίσω μαζί του.
Σιωπή! Θα έρθεις μαζί μου.
Ο καθαρός αέρας θα σε ωφελήσει.
Άργησες.
Συγγνώμη, κυρία Alfonsina.
Πήρα το θάρρος να φέρω και την κόρη μου,
να κάνει παρέα στο νεαρό Μαρκήσιο.
Ελάτε.
Περάστε.
Pippo!
Έλα.
Θα σου δείξω κάτι.
Κοίτα.
Σερβίτσια.
Ναι, ακριβά όμως. Έχει πολλά, δεν είναι;
Ναι!
Τόσα πολλά σερβίτσια, και δε μας κάλεσε ποτέ σε γεύμα.
Έλα.
Από 'δω;
Ναι, πέρασε μέσα.
Άφησέ το εκεί.
Βοήθησέ με.
Απορείς ποια είναι;
Η Αγία Agatha.
Βασανίστηκε φρικτά για την πίστη της·
πρώτα της έκοψαν τα στήθη με λαβίδες,
μετά ήθελαν να την κάψουν.
Κι αυτή δολοφονήθηκε.
Η Μαρκησία μου τα 'χει πει αυτά.
Α, νάτος!
Ωραίο σακάκι, πού το πήρες;
Εδώ;
Κυρία...
Πρόσεχε!
Απ' την άλλη μεριά, Antonia.
Έτσι.
Σερβίρεις από αριστερά, μαζεύεις από δεξιά.
Μάλιστα, κυρία.
- Πού είναι οι κουρτίνες, Antonia; - Στεγνώνουν, κυρία.
- Έπρεπε να τις είχες πλύνει νωρίτερα! - Μάλιστα, κυρία!
Φύγε από 'δω!
Λοιπόν;
Όλη αυτή η αρνητική δημοσιότητα, κυρία.
Άρχισαν αυτή την εκστρατεία, κι όλοι είναι εναντίον μας.
Ο κόσμος κόβει το κάπνισμα για λόγους υγείας.
Ειλικρινά, σε θέματα υγείας...
είμαστε όλοι στα χέρια του Θεού, έτσι;
Στο έλεος του Θεού...
Φυσικά. Στο έλεος του Θεού.
Ο καπνός δεν είναι όπως παλιά...
κι εδώ στην Inviolata...
Antonia, φέρε το τυρί.
Εδώ στην Inviolata, δεν είναι...
Πάρτο αυτό.
δεν είναι ανθόσπαρτα τα πράγματα...
Δεν πιάνει έτσι κι αλλιώς.
Οι αγρότες...
Δεν υπάρχει σήμα, ματαιοπονείς.
...κάτι συνωμοτούν...
Έλα, Stefania.
Μαμά, να φάω λίγο;
Μια μπουκίτσα!
- Θέλω κι εγώ. - Σιωπή! Όχι!
Τώρα σπίτι, κι οι δυο, εμπρός!
Πηγαίνετε!
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια.
Ο τόπος διαλύεται.
Antonia, στάσου ίσια, εμπρός!
Ίσιωσε την πλάτη!
Νομίζεις μ' αγαπάει;
Βεβαίως, κύριε.
Μητέρα σας είναι!
Λοιπόν αν μ' αγαπάς, άσε με να φύγω.
Πεθαίνω εδώ.
Ercole!
Ercole...
Καλημέρα.
Θέλεις λίγο;
Μπα, ευχαριστώ.
Ο Ercole πεινάει.
Μάλιστα.
Άντε.
Δεν του αρέσει.
Δεν είσαι καλά;
Ναι...
Έχω ένα βήχα.
Τσιγαρόβηχας.
Όταν με πιάνει, πρέπει αμέσως να καπνίσω.
Κι όταν καπνίζω, θέλω καφέ, έτσι...
ξέρω πού να φτιάξω καφέ.
Κρατάς τον Ercole λιγάκι;
Τι είναι εδώ;
Έρχομαι εδώ...
Έχει τα πάντα. Έχω καφέ, κουζίνα...
Έρχομαι να ξεκουραστώ...
Εδώ;
Όχι! Έχει πρόβατα μέσα,
από εκεί.
- Να τον αφήσω κάτω; - Ναι, φυσικά.
Εδώ;
Ναι.
Ωραίο, μ' αρέσει.
Ναι, ωραία είναι.
Αυτό το μέρος που το βρήκες μόνος σου ...
Απορώ...
ξέρει ο Nicola...
ότι αντί να δουλεύεις, έρχεσαι εδώ και χαλαρώνεις;
Χωρίς να κάνεις τίποτα;
Δεν είναι έτσι... Είμαι καλός εργάτης.
Και πώς πίνεις καφέ αντί να δουλεύεις με τους άλλους;
Γιατί με διέταξες.
Lazzaro!
Καληνύχτα!
Lazzaro, ξεφόρτωσε!
Lazzaro, φέρε πάνω τη γιαγιά!
Δε φοβάσαι;
Ποιο;
Ότι θα το μάθουν.
Οι άνθρωποι είναι σαν τα ζώα.
Ελευθέρωσέ τους και θα καταλάβουν ότι είναι σκλάβοι
κλειδωμένοι στη μιζέρια τους.
Αυτή τη στιγμή, υποφέρουν, μα δεν το ξέρουν.
Ωραία λόγια...
Κοίτα. Τον βλέπεις;
Τους εκμεταλλεύομαι, κι αυτοί εκμεταλλεύονται τον φτωχό.
Αλυσιδωτή αντίδραση που δε γίνεται να σταματήσει.
Μπορεί αυτός να μην εκμεταλλεύεται κανέναν.
Αδύνατον.
Βάλτε τα ίσια αλλιώς θα ρίξετε την αλωνιστική, άντε!
Lazzaro, έλα 'δω!
Πήγαινε δώσ' τους ένα χεράκι κάτω, άντε!
Κουνηθείτε,
εμπρός!
Κοπιάστε λίγο, ελάτε!
Αλήθεια λέτε, ότι σε δάγκωμα φαρμακερής οχιάς,
δε θα έβρισκα αντίδοτο;
Πάντα έβρισκα θεραπεία στο τρίχωμα του σκύλου που με δάγκωσε!
Μου πετάς μια βλακεία τάχα πως είναι καθαρό,
ελπίζεις ότι δε θα δω κάτω απ' το πέπλο σου
ότι το ταλέντο σου δε διαρκεί
κι ό.τι κι αν έχεις γλιστράει απ' τα δάχτυλά σου.
Να πιω μια σταγόνα;
Κι εσύ;
- Εσύ δεν πίνεις; - Ναι, καλά...
- Έλα, πιες. - Όχι, όχι.
Δώσε στην Antonia, διψάει.
Δεν διψάω!
Έλα, άσπρο πάτο, Antonia.
Κι άλλο, κι άλλο.
Πιες...
Είδε κανείς το νεαρό μαρκήσιο;
Κανένας;
Λες και δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω μετά τη δουλειά όλη μέρα.
Δεν τον είδατε;
Μπαμπά, φοβάμαι. Κι αν χάθηκε;
Μπα, δε χάθηκε, απλά είναι ηλίθιος.
Θα πήγε στην πόλη με τα πόδια. Μην αγχώνεσαι.
- Ελπίζω όχι. - Γιατί;
Το μέρος είναι γεμάτο λύκους.
- Τι; - Λύκους, που τρώνε.
Όχι, όχι, μην ανησυχείς.
Θα τον βρούμε, θα τον βρούμε.
Πρέπει να τον βρούμε. Έλα, να ψάξουμε!
Να τον φωνάξουμε!
Tancredi!
Πιο δυνατά!
Κοιτάξτε εκεί κάτω.
Φωνάξτε!
Πιο δυνατά!
Στάσου, Teresa, περίμενέ με.
Κι εγώ θέλω να φύγω.
Στάσου, Teresa γλυκειά μου, σταμάτα!
Άντε, τώρα γυρνάμε σπίτι,
θα επιστρέψει, δεν ανησυχούμε!
Τι ψάχνετε;
Δουλειά δεν έχετε; Εμπρός!
Λοιπόν;
Τι έγινε; Τρέχει τίποτε;
Με τρόμαξες.
Και νόμιζα ότι ήσουν ο γενναίος μου κολλητός.
Τίποτα να φάμε;
Καλά που είσαι εδώ. Δε φαντάζεσαι...
σε ψάχνουν όλοι.
Δεν άκουσες τις φωνές;
Όλη νύχτα φώναζαν.
Ναι, άκουσα.
Έλα, θα σε πάω σπίτι.
Όχι, δεν ξαναγυρίζω σπίτι.
Γιατί όχι;
Γιατί με απήγαγαν.
Ποιος σε απήγαγε;
Εσύ!
Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι μπήκες σε μπελάδες.
Πρώτον, πρέπει να ορκιστείς ότι θα το κρατήσεις μυστικό.
Γιατί αυτό που κάνεις είναι παράνομο.
Η μητέρα μου δεν πρέπει να μάθει ότι ήμασταν μαζί.
Μα ανησυχεί.
Ε, ας ανησυχεί!
Είναι τύραννος, εκμεταλλεύτρια, σκύλα!
Σας θεωρεί ζώα.
Κι εσύ κι εγώ έχουμε πόλεμο μαζί της,
Σαν;
Σαν ιππότες του παλιού καιρού.
Ω! Μεγάλη αλήθεια στους ιππότες του παλιού!
Αντίπαλοι ήταν, σε διαφορετική πίστη ανατράφηκαν.
Ακόμη των κουρασμένων πολεμιστών οι πληγές δεν είχαν κρυώσει
Ακόμη έτσουζαν απ' τα χτυπήματα τα τόσο θανατερά.
Κι όμως ίππευαν μαζί του χαμού κυματίζοντας,
Και, ανύποπτα, σε άσχημη χαράδρα στριφογύριζαν.
(ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ ΟΡΛΑΝΔΟΣ του Lodovico Ariosto)
Κι εσύ το ίδιο!
"Αγαπητή μητέρα..."
Ή ίσως "μαμά", μάλλον.
Όχι, το "μητέρα" είναι πιο στεγνό.
"Έχω απαχθεί!"
"Η ζωή μου βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο."
"Πρέπει να βάλεις ένα δισεκατομμύριο λίρες..."
"σε μια βαλίτσα και να τ' αφήσεις εκεί που θα βρεις αυτό το γράμμα."
"Σε παρακαλώ βοήθησέ με!"
"Ο... αγαπημένος σου..."
"Tancredi."
Ωραίο.
Τώρα θέλει υπογραφή με αίμα.
Έχεις κάτι αιχμηρό, βελόνα, μαχαίρι;
Έχω μαχαίρι.
Θα το κάνω, εντάξει;
Δε μπορώ.
Κόψε με εσύ.
Όπως σ' αρέσει.
Δεν αφήνουμε τις τυπικότητες;
OΚ.
Θα με έκοβες αλήθεια;
Πόσο τρελός είσαι;!
Αναρωτιέμαι...
Δεν φαντάζομαι...
να μπορείς να κόψεις τον εαυτό σου;
Μια σταλιά μόνο;
Ίσα- ίσα για λίγο αιματάκι;
Και βέβαια.
Σημερινά τα αυγά;
Βεβαίως.
Πού τα βρήκες;
Στο κοτέτσι.
Τώρα πήγαινε.
Μπαμπά, δώσε μου το τηλέφωνο.
Άδικος κόπος, δεν έχει δίκτυο εδώ.
Πάω στη γέφυρα. Να πάρουμε τους Καραμπινιέρους.
Τους Καραμπινιέρους, ποιούς Καραμπινιέρους;!
Πρώτα, να δούμε τι θα κάνουμε.
Τίποτε δεν θα κάνουμε.
Τι εννοείς;
Μπαμπά...
Είναι το τελευταίο από τα ηλίθια κόλπα του.
Όπως όταν παρίστανε τον λεπρό
ή το παραμύθι με το αεροπλάνο που είχε πέσει.
Απλά το αγνοούμε, αυτό είναι όλο.
Ναι, μα αυτή τη φορά κάτι περίεργο υπάρχει στον αέρα,
οι εργάτες φέρονται παράξενα...
Πρέπει να το αγνοήσουμε, λέω.
Επιτέλους, ε;
Άντε! Πιο αργά δε μπορούσες;. Ανέβα!
Κοίτα τι έφτιαξα!
Ολομόναχος!
Για να δοκιμάσουμε.
Είχε δουλέψει πριν.
Έσπασε.
Μπορεί να φτιάχνεται.
Πάρτο αν θες.
Αλήθεια;
Lazzaro, γονάτισε!
Σου απονέμω αυτό το όπλο,
ως σύμβολο της φιλίας μας.
Μην το χάσεις ποτέ.
Τι είναι;
Σφεντόνα.
Όπλο για να πολεμάς
όλες τις Μαρκησίες του κόσμου.
Τι είναι αυτό;
Είναι όπλο...
Θα χρησιμεύσει όταν φύγουμε.
Απ' όλους αυτούς; Ποιοι είναι οι γονείς σου;
Δεν ξέρω.
Τι εννοείς, δεν ξέρεις;
Όχι. Μόνο μια γιαγιά έχω.
Πώς γίνεται;
Έτσι είναι,
μα δε με νοιάζει.
Μου είπες ψέμα, το ξέρεις;
Όχι, δεν είπα.
Μου είπες πως έχεις μονάχα τη γιαγιά σου.
Και δεν είναι αλήθεια!
Έχεις εμένα!
Δε θα με ξάφνιαζε αν μάθαινα ότι είμαστε ετεροθαλή αδέρφια.
Στάσου ίσια!
Μοιάζουμε ολόιδιοι.
Ο πατέρας μου ήταν πολύ γυναικάς.
Μπορεί η μητέρα σου, όπως έπλενε τα ρούχα στο ποτάμι...
να σταμάτησε ο πατέρας μου να ποτίσει το άλογο,
να την πλησίασε...
Μισό- αδέλφια!
Κατέβα εδώ κάτω, Lazzaro.
Φοβερό μέρος!
Άντε, κουνήσου!
Τι τρέχει, δε σ' αρέσει;
Είναι χαντάκι.
Τι θες να πεις, χαντάκι;
Μοιάζει με το φεγγάρι!
Τ' ακούς αυτό;
Ο λύκος.
Τι να λέει άραγε, λες και καλεί κάποιον.
Σ' εμένα απαντάει.
Άντε, δοκίμασε.
Σοβαρά; Πιο δυνατά!
Εμπρός, άπλωσε τη φωνή!
Τι παριστάνεις, το φύλακα;
Πότε θα τα τελειώσουμε αυτά τα φύλλα;
Νάτος.
Πού ήσουνα;
Στα πρόβατα.
Είχε λύκο κοντά.
Τον ακούσαμε.
Όχι ένας μόνο.
Τυχερός που δε σ' έφαγε.
Αντί να δουλεύεις, εξαφανίστηκες;
Πρέπει να ετοιμάσουμε όλο τον καπνό αύριο.
Είναι πάρα πολύς!
Πώς θα το κάνουμε;
Μη χαθείς πάλι όπως σήμερα, εντάξει;
Πού πας;
Στη δουλειά.
Είδες αν τα λεφτά ήταν εκεί;
Δεν είχε, συγγνώμη.
Μείνε εδώ.
Δε μπορώ, πρέπει να δουλέψω.
Κι εγώ τι θα κάνω όλη μέρα;
Καλά, πήγαινε...
Ίσως έρθω αργότερα.
Μη σε νοιάζει για μένα!
Μου κρύβεις τον ήλιο.
Ένας μισό- αδελφός δε θα τό 'κανε αυτό!
Η Μαρκησία κάνει μάθημα. Είναι τίποτα παιδιά ελεύθερα;
Τα χρειαζόμαστε εδώ.
Antonia;
Ο Lazzaro πάλι κοιτάει το κενό, πήγαινε κούνα τον.
Καίει.
Ζεματάει.
Θα καταρρεύσει.
Έχει πυρετό.
Πεθαίνει...
Πάει, τέλειωσε.
Θα πεθάνει.
Θα πεθάνει, θα πεθάνει.
- Stefania, έλα εδώ! - Μου 'καψε το χέρι.
Μπορεί να πήγε στο καταραμένο δέντρο,
ή απλά το παίζει.
Ναι, βάλτον στο κρεβάτι.
Πού;
Mariù, να τον βάλω εδώ;
Έχει χώρο για τον Lazzaro;
Τι θες; Χάσου.
Τον φέρνω στη γιαγιά.
Stefania!
Κάτι υπάρχει στη μέση του δάσους, τι να είναι;!
Τι είναι;
- Τι συμβαίνει; - Μάλλον τρακτέρ θα είναι.
Μάγια είναι.
Μήπως σπίτι που καίγεται;
Τι είναι αυτό;
Σπίτι που περπατάει;
"Αυτός που γνωρίζει καλά τον εαυτό του"
"ταπεινώνεται στην ίδια του την παρουσία."
"Και η δόξα των άλλων δεν του προκαλεί ευχαρίστηση..."
"Αν μπορούσα να γνωρίζω τα πάντα στο σύμπαν"
"και περιφρονούσα τη συμπόνια"
"ποιος θα μου έφερνε τη χάρη του Θεού;"
"Ποιος θα έκρινε τις πράξεις μου;"
"Πρέπει κανείς να πηγαίνει πέρα από τη δίψα της γνώσης"
"που είναι η πηγή της σύγχυσης και της απογοήτευσης."
- Ναι; - Nicola;
Teresa;
Χάλια!
Άκου, δε μπορώ να μιλήσω πολύ.
Πες στη μητέρα να αφήσει τα λεφτά,
αλλιώς θα με σκοτώσουν.
Έρχονται...
"Τι αξίζει η γνώση χωρίς το φόβο του Θεού;"
"Το ταπεινό χέρι του γεωργού είναι πολύ "καλύτερο στην υπηρεσία του Θεού"
"απ' τον πολυμαθέστερο σπουδαστή που παραμελεί τον εαυτό του και μελετά..."
Κυρία;
Γιατί με διακόπτεις;
Είναι τόσο επείγον;
Δε βλέπεις ότι μελετάμε;
Όχι... Τίποτα...
Παρακαλώ συγχωρείστε με.
Ναι;
Εμπρός, με ακούτε;
Παίρνω για ένα αγόρι που εξαφανίστηκε.
Κάποιος σπουδαίος, ένας Μαρκήσιος,
δεν είναι φάρσα.
Ειλικρινά. Τον απήγαγαν.
Έχει απαχθεί...
Είναι Μαρκήσιος.
Θα σου πω μια ιστορία, για ένα λύκο.
Ένα πολύ γέρο λύκο, υπέργηρο.
Δε μπορούσε πια να κυνηγήσει άγρια ζώα.
Τον έδιωξαν απ' την αγέλη...
...κι ο γέρο- λύκος πήγε στα σπίτια
να κλέβει ζώα, κότες, πρόβατα.
Πεινούσε.
Οι χωριάτες προσπάθησαν να τον σκοτώσουν με κάθε τρόπο,
μα δεν τα κατάφεραν.
Παραφύλαγαν κάθε βράδυ.
Έβαλαν παγίδες, δίχτυα...
μα λες και ήταν αόρατος.
Πόσοι ζουν εδώ;
Είκοσι έξι εδώ μέσα,
δεκαοχτώ εκεί,
κι όχι και πολλοί εκεί μέσα, μόνο οχτώ, καθώς κι η γιαγιά.
Και τα παιδιά;
Τα παιδιά; Παιδιά είναι. Τι δηλαδή με τα παιδιά;
Όχι, εννοώ, σχολείο;
Τι σχολείο;!
Σχολείο;
Το σχολείο είναι για τους πλούσιους.
Τι θα πει "για τους πλούσιους;"
Όλοι πάνε σχολείο!
Οι άντρες τον μισούσανε.
Τον φαντάζονταν τεράστιο, θηριώδη...
...Δεν ήξεραν ότι ήταν μόνο ένας γέρος, πεινασμένος λύκος.
Είμαστε μισθωτοί γεωργοί της κυρίας. (ΔΙΝΟΥΝ ΤΗ ΜΙΣΗ ΣΟΔΕΙΑ ΓΙΑ ΝΟΙΚΙ)
- Μισιακάρηδες; - Της Μαρκησίας.
Ανήκουμε στη Μαρκησία De Luna.
Δεν την ξέρεις;
Η δουλοπαροικία τέθηκε εκτός νόμου εδώ και χρόνια,
υπάρχουν συμβόλαια τώρα, κανόνες!
Μισθοί!
Θα έπρεπε να πληρώνεστε.
Να πληρωνόμαστε! Μακάρι!
Μια ζωή στα χρέη!
Προχωρήστε!
Εμπρός, τι περιμένετε; Να φύγει το νερό;
Είναι επικίνδυνο! Φοβάμαι!
Κόσμος έχει χάσει τη ζωή του!
Eleonora, δείξ' τους.
Κοιτάτε!
Είναι ασφαλές, μόνο λίγα εκατοστά νερό,
τίποτα δε θα συμβεί, έχουμε βάλει σακιά.
Όλα τα φοβούνται αυτοί, ε;
Έτσι...
Αργά τώρα, είστε ασφαλείς.
...Ήταν μια φήμη για έναν Άγιο που μιλούσε στα ζώα.
Ότι τον καταλάβαιναν, και τον υπάκουαν.
Και πήγαν να τον βρουν.
Ο Άγιος δέχτηκε να μιλήσει στο λύκο,
να ζητήσει ανακωχή.
Και ξεκίνησε να τον βρει.
Ο Lazzaro, μαμά, πού είναι;
- Ω, καλή μου... - Πρέπει να τον βρούμε!
Μείνετε πίσω! Προσοχή στις πόρτες που ανοίγουν.
Πού μας πάτε;
Στο αστυνομικό τμήμα. Για αναγνώριση.
Ο Άγιος περπάτησε, για πάρα πολύ.
Μίλια και μίλια...
Ήρθε ο χειμώνας.
Ο Άγιος εξαντλήθηκε.
Κρυώνει, πεθαίνει της πείνας.
Μα πουθενά σημάδι του λύκου.
Δεν ξέρει ότι κι ο λύκος πεινάει.
Κι ότι εκείνος τον ακολουθεί εδώ και κάμποσο.
Ο Άγιος πέφτει, εξαντλημένος, στο χιόνι.
Κι εκεί τον φτάνει ο λύκος.
Και πλησιάζει ο λύκος... ακονίζει τα νύχια...
...και τα δόντια, έτοιμος να τον καταβροχθίσει, όμως...
μυρίζει κάτι που δεν είχε ξαναμυρίσει, και σταματάει.
Τον οσμίζεται παντού.
Τι μυρωδιά ήταν;
Ήταν η μυρωδιά... ενός καλού ανθρώπου.
Κοίτα τι κομψός είσαι.
Έλα να δεις!
Αυτό το παίρνουμε σίγουρα!
Ωραία.
Έι, εσύ! Μην κουνηθείς! Θα το μετανιώσεις!
Ποιος είσαι;
Μην κουνηθείς.
Εγώ... έψαχνα τους άλλους.
Τον Tancredi, το Μαρκήσιο.
Κι αυτός ο μαρκήσιος... είναι εδώ;
Όχι.
Ραντεβού είχατε;
Δε νομίζω.
Γνωρίζεστε;
Ναι. Αδελφός μου είναι.
Δηλ.... μισός αδελφός μου.
Κι εσείς;
Εμείς;
Είμαστε οι ... μεταφορείς.
- Ακριβώς! - Δουλεύουμε για τον Μαρκήσιο.
Έχουμε τα κλειδιά.
Μεταφέρουμε τα έπιπλα.
Μετακόμισαν;
Εδώ και πολύ καιρό.
Μου λέτε πού;
Ξέρουμε, φυσικά...
Μα δε μπορούμε να σου δώσουμε τη διεύθυνση. Θέμα ιδιωτικό.
Βαρύ, έτσι;
Να βάλω ένα χεράκι;
Ναι, και βέβαια.
Πιάσε αυτό,
έχω λίγο τη μέση μου... Πιάσε!
Μα αν χτυπήσεις. Δεν έχεις ασφάλεια, πρόβλημά σου.
Πιάσε...
Εμπρός.
Δε θα το πάρετε αυτό;
- Τα σερβίτσια. - Εδώ είναι.
Ναι!
Βέβαια, θα τα πάρουμε.
Έλα, αυτό.
Αυτό.
Προσοχή, είναι εύθραυστο. Πρόσεχε.
Καλώς.
Έλα!
Το άλλο.
Έπαιρνα αυτό.
Μπράβο, το τηγάνι! Πάντα χρησιμεύουν.
Τα λέμε.
Αν δείτε τον Tancredi,
του λέτε ότι είχα πυρετό;
Μετά χαράς.
Κι ότι λυπάμαι.
Κι εγώ. Γεια.
- Πού πάτε; - Στην πόλη.
Συγγνώμη...
μα... να έρθω μαζί;
Τι;
Τρεις μπροστά απαγορεύεται, και πίσω είναι γεμάτο.
Δεν είναι μακριά. Κοίτα...
Δε θα το 'λεγα.
Πάρε αυτό το δρόμο...
και πήγαινε ίσια.
Περπάτα και περπάτα...
Λοιπόν, η πρώτη δουλειά...
είναι ένας ελαιώνας... 7000 δέντρα,
σε καλή κατάσταση, μέσου ύψους.
Λοιπόν η τιμή...
η τιμή εκκίνησης... Είναι αρκετά υψηλή.
Δεν είναι κακή τιμή,
4 ευρώ το κοφίνι οι ελιές.
Ελάτε! Δεν είναι κακή δουλειά.
Άντε, κόσμε, ποιος δίνει λιγότερα;
Τριάμισι...
Όχι, τι λέτε... Και πάλι ακριβά είναι.
Δυόμιση.
Μπορούμε και καλύτερα...
Δεν είναι κουραστική, επίπεδο χωράφι.
Μεγάλη ευκαιρία... μεγάλο κελεπούρι.
Δυο ευρώ!
Ένα ευρώ!
Ένα ευρώ. Άξια γυναίκα!
Πώς λέγεσαι;
- Το όνομά σου; - Silvana.
Στο φορτηγό.
Ορίστε, να το παράδειγμα! Έτσι πιάνετε δουλειά.
Παράδειγμα για σας!
Λοιπόν, επόμενη δουλειά...
Nicola;
Πίσω, εσύ! Με την ομάδα!
Πρέπει να είστε ειδικευμένοι γι αυτή τη δουλειά, ξέρετε!
Θέλει χημικά, ψέκασμα τα φυτά. Αρχική τιμή...
Nicola, εγώ είμαι, ο Lazzaro.
Ο Lazzaro απ' την Inviolata.
Φύγε, δίνε του!
Χάσου!
Πού είναι τα λεφτά; Πες μας!
Δεν είναι εδώ! Δεν είμαι τρελός!
Τα λεφτά είναι στην τράπεζα!
Πώς διάολο έφτασε;
Με τα πόδια.
Πάρτον.
Δώσε τα λεφτά αλλιώς τον σκοτώνουμε, εδώ και τώρα!
Σκοτώστε τον! Σκασίλα μου!
Δεν είναι συγγενής μου.
Εμπρός, σκοτώστε τον...
Άντε!
- Σοβαρά κλέβεις τα τσιπς; - Σκάσε!
Ληγμένα είναι!
Μέσα εκεί.
Μπες!
Επιτέλους!
Ξέρω.
Δίνε του.
Μου λέτε το δρόμο για το σπίτι του Tancredi;
Σου είπαμε, δε μπορούμε να σου πούμε! Εμπρός, φεύγα.
Μη με λες αγάπη σου, με είχες να παγώνω περιμένοντας!
Είχε χιόνι κάτω.
Lazzaro. ..
Lazzaro, εσύ είσαι;
Φυσικά... όλους τους αλήτες τους ξέρεις εσύ!
Θεέ μου... Έχω χάσει τα μυαλά μου;
Pippo!
Δεν τον αναγνωρίζεις;
Μα πώς γίνεται; Ακριβώς ο ίδιος.
Είσαι...
Ω Θεέ μου!
Στα γόνατα.
Σου είπα να γονατίσεις.
Διαταγή. Κάτω.
Antonia, τι κάνεις;
OΚ, φτάνει.
Τώρα που ξανασυναντηθήκατε, πάμε σπίτι.
Γεια, όπως κι αν σε λένε... "Lassero"... τα καλύτερα.
- "Lazzaro". - Όχι, θάρθει μαζί μας!
Τι;
Θάρθεις με μας, έτσι;
Και βέβαια!
Πρέπει να ζεσταθεί...
Κρυώνεις, έτσι;
Λιγάκι, ναι.
Δώσ' του το σακάκι, άντε!
Έλα...
Έλα μαζί μου.
Μαμά, μπαμπά, Catirre...
Δείτε ποιος είναι!
Σου έφαγε η γάτα τη γλώσσα;
Μα δεν είχε πεθάνει;
- Σα να βλέπεις φάντασμα. - Είναι φάντασμα;
Δεν είναι φάντασμα! Είναι ο Lazzaro, με σάρκα και οστά!
Μήπως είσαι διάβολος;
Τι έφερες για φαγητό;
Τίποτα σπουδαίο. Snack.
Τσιπς. Ορίστε.
Έχουμε κι άλλο στόμα τώρα.
Γιατί, τρώει κι ο διάβολος;
Ελπίζω όχι.
Να βοηθήσω;
Πίσω! Μη μ' αγγίζεις.
Ορίστε.
Δεν πεινάω.
Σου είπα τα φαντάσματα δεν τρώνε.
Βάλε αυτό.
Ευχαριστώ.
Κι ο Tancredi;
Γιατί φύγανε όλοι απ' την Inviolata;
"Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ"
"Σκάνδαλο στην καπνοβιομηχανία: Η Μεγάλη Απάτη."
"Η δουλεία στις μέρες μας."
"54 εργάτες γης εξαναγκάστηκαν να δουλέψουν χωρίς πληρωμή."
"Η Alfonsina De Luna, η Βασίλισσα των Σιγαρέττων,"
"συνελήφθη χθες στο κτήμα της, στην Inviolata,"
"που είχε γίνει απρόσιτο μετά τις πλημμύρες του 1977."
"Οι κατηγορίες είναι οι εξής:"
"εκβιασμός, δόλια χρεωκοπία,"
"κατ' εξακολούθηση απάτη, φοροδιαφυγή,"
"λαθρεμπόριο καπνού"
"και υποδούλωση 54 εργατών γης, περιλαμβανομένων γυναικών,"
"και παιδιών."
"Μια μεγάλη απάτη"'
"η άρνηση οποιασδήποτε κοινωνικής προοπτικής σ' αυτούς τους ανθρώπους,"
"που αναγκάστηκαν να δουλεύουν δωρεάν, ζώντας σε φτωχογειτονιές χωρίς τα βασικά."
"Ζητήθηκε αποζημίωση για τους γεωργούς."
Lazzaro. ..
Ξέρω, μαμά.
Πάντως, αν θέλει να μείνει, πρέπει να δουλεύει.
Κι αν είναι φάντασμα, για να τρώει, θα δουλεύει.
Ξέρω, μαμά.
- Τι ξέρει να κάνει; - Δεν ξέρω.
Με τέτοια αγαθή φάτσα, να σκεφτούμε κάτι να κάνει.
Το ελπίζω!
Σας ικετεύω κύριε...
η κατάστασή μου είναι απελπιστική.
Είπα όχι! Αρκετά!
Μα είναι σπάνιο, ανεκτίμητο!
Κι αν έρθει η αστυνομία;
Διάβασε.
-Δεν ξέρω. - Δεν ξέρεις να διαβάζεις;
"Όχι αγορές χωρίς πιστοποιητικό προέλευσης."
Και 200, και 300 ευρώ να κάνει, δε μπορώ να τ' αγγίξω.
Πού ξέρω αν δεν είναι κλεμμένο;
Έφερα αυτόν.
Είναι ο μάρτυράς μου...
Μπορεί να είσαι σε σπείρα.
Κοιτάξτε τίμιο πρόσωπο!
Παρακαλώ... σας ικετεύω.
Όχι είπα! Τώρα κάντε μου τη χάρη κι εξαφανιστείτε.
Χάσου!
Χάσου, αλήτισσα!
Τι ηλίθια!
Πώς φέρεσαι έτσι σε γυναίκα!
Καλώ την αστυνομία!
Ποια είναι αυτή; Συνένοχός σου;
Μη τολμάς να μ' αγγίξεις!
Άξεστε!
Είσαι καλά; Σε χτύπησε;
Έχω συνηθίσει και χειρότερα.
Τι σου έκανε;
Πουλάω αυτό, αντίκα σιγαροθήκη...
Δε με νοιάζει κι αν κάνει 100 ευρώ.
Πες του! Πες του σε ποιον ανήκε.
Ανήκε στη Μαρκησία Alfonsina De Luna.
Τη Βασίλισσα των Σιγαρέτων;
Ναι.
Διάσημη ήταν;
Φυσικά, μ' αυτά που έκανε.
Εσύ έχασες!
Ευχαριστώ για την ευγένειά σας, κυρία.
Θα βρούμε άλλον αγοραστή.
Ακούστε... εεμ...
ίσως μπορώ να κάνω κάτι εγώ...
Να το αγοράσω;
Φτάνουν 20 ευρώ;
Είκοσι ευρώ είναι λίγα. Αυτό...
Δηλ., είναι αλήθεια ανεκτίμητο,
αξίζει τουλάχιστο 50..
Τριάντα;
Τριάντα ευρώ;
Εντάξει, ευχαριστώ.
- Να σας το τυλίξω; - Ναι.
Συγγνώμη, κυρία... μα το πιστοποιητικό προέλευσης...
Μα δεν πειράζει.
Όχι για μένα.
Εμπιστεύομαι την κοπέλα.
Μα το πιστοποιητικό
είναι σημαντικό για τους επαγγελματίες...
- Κανένα πρόβλημα... - Ελάτε να δείτε...
Ορίστε.
Σίγουρα;
Ευχαριστώ, τα καλύτερα.
Αντίο.
Μας αξίζει μια ωραία μπύρα, τι λες;
- Έχετε μπύρες; - Ναι. Δυο ευρώ.
Δύο; Τρελάθηκες;
Ένα ευρώ; Πάλι πανάκριβη.
Να την ανοίξω;
Ναι.
Κι αυτό; Δεν το δώσαμε στην κυρία;
Βλέπεις;
Μαγικά.
Πάμε.
Έι, μάζεψε τα σκουπίδια και κάψ' τα!
Αύριο το πουλάμε αλλού.
Ωραίο πράμα. Εύκολα πουλιέται.
Γρήγορα.
Δε θέλω το Lazzaro μαζί μου άλλο.
Γιατί;
- Τέλειος ήταν. - Άχρηστος.
Ονειρεύομαι;
Καλή μου, είσαι αλλοπρόσαλλη,
πρώτα τον χρειάζεσαι...
και τώρα τον λες άχρηστο.
Η κυρία τον λυπήθηκε γιατί το έπαιξα καλά.
Εμείς θα πάμε, κι αυτός θα μείνει εδώ.
Ό,τι νά 'ναι.
Όχι εδώ, φέρνει γρουσουζιά.
Διώξ' τον από 'δω. Διώξ' τον από 'δω, άχρηστος είναι εδώ.
Κόφ' το. Να τον πετάξω στη μέση του δρόμου;
Απλά ξεφορτώσου τον.
Πατάτες;
Πού τις βρήκες τις πατάτες;
Φύτρωναν εκεί, στον τοίχο...
Έλα! Έλα!
Τρώγονται κι αυτά;
Ναι, τσουκνίδες είναι,
τις τηγανίζεις με σκόρδο, όπως τα ραδίκια.
Εκείνο.
Ποιο;
Ραδίκι είναι;
Και τρώγεται;
Δεν τρώγεται αυτό, σωστά;
Όχι εκείνο. Είναι αγριόχορτο.
Εκείνο. Είναι φλόμος.
Το βράζεις.
Απίστευτο.
Κι αυτό; Το κίτρινο εδώ...
Άγριο καρότο, μα δεν είναι ώριμο.
Άγριο καρότο;
Παναγιά μου... όλα αυτά φυτρώνουν παντού, τζάμπα!!
Πού να 'ξερα! Είναι λες... λες και...
περπατάμε σε θησαυρό!
Έλα μαζί μου.
Τι ανακάλυψη αυτός...
Χτύπησα χρυσό.
Νόστιμο, ε;
Πολύ.
Ναι, πολύ καλό.
Πρόσεχε, καίει.
Συγγνώμη,
μα όλοι ξέρατε... και δε μου είπατε ποτέ
ότι υπήρχε τόσο πράμα φαγώσιμο;
Να το μαζέψουμε!
Δε φαντάζεσαι πόσο έχουμε μαζέψει.
Όχι πια.
Δούλεψα όλη μου τη ζωή... Ζόρικο να πάω να δουλέψω τη γη.
Το ξέρω.
Ούτε κρεμμύδι δε θα μάζευα. Μάζεψέ το εσύ!
Το έπιασα, παιδιά...
αλλά ίσως... να βγάζαμε κάνα φράγκο!
Να τα δεματιάζαμε,
και να τα πουλούσαμε στην αγορά, ε;
Και βέβαια.
Κάντο εσύ, αν θέλεις.
Κανείς δε σε εμποδίζει.
Αλλά εμείς δε βοηθάμε.
Όχι, δε βοηθάμε.
Εντάξει.
Θα το κάνω μόνος μου.
- Λαδάκι; - Μια σταγόνα...
Ευχαριστώ, αγάπη μου.
Χριστέ, τι σκατά είναι αυτά;
Κακάσχημο σκατό!
Ω Θεέ μου!
Τι έπαθες εσύ;
Μπλέχτηκες;
Να.
Μπορείς να περπατήσεις;
Ercole!
Πού είσαι;
Ercole!
Ercole, έλα 'δω.
Έλα.
Έλα 'δω.
Καλό παιδί, τα κατάφερες.
Tancredi;
Tancredi, εγώ είμαι.
Δε με αναγνωρίζεις;
Κοίτα!
Εσύ;
Ναι.
Ο χρόνος δεν πέρασε από πάνω σου. Αλήθεια εσύ είσαι;
Ο αδελφός σου!
Μισό- αδελφός.
Σε βρήκα!
Τον βρήκα!
Πού ήσουν τόσο καιρό;
Πού χάθηκες;
Σε έψαχνα παντού. Είχα πυρετό.
Α, πυρετό;
Ψεύτη.
Πλάκα κάνω!
Αστειάκι!
Ας γιορτάσουμε!
Πάμε.
Τώρα θα διασκεδάσουμε.
Έλα.
Καλημέρα, κ. μηχανικέ!
Να σου δείξω τα σχέδια.
Ποιος είναι αυτός;
Το γούρι μου.
Ξέρεις τι είναι αυτό;
Είναι η Inviolata.
Κοίτα!
Βλέπεις;
Εδώ είναι το φράγμα
κι εδώ... το εργοστάσιο ηλεκτρισμού.
Περίμενε εδώ έξω. Έχουμε να κλείσουμε μια συμφωνία.
Πρόσεχε το σκυλί.
Τσιγάρο...
Τι θα κάνεις;
Τους ζητάμε λεφτά και μας τα δίνουν.
Κύριε de Luna !
το τσιγάρο...
Τι εύπιστος!
Θα βάλω να σε συλλάβουν!
Μου σπαταλάς το χρόνο!
Όλο κομπορρημοσύνη για τις ιδιοκτησίες!
Βέβαια, τα κτήματά του!
Και τα ερωτεύτηκες!
Κακομοίρη! Ανόητε!
Τράβα το όπλο σου, υπερασπίσου με!
- Χτύπησες; - Όχι.
Καλά είναι!
Ξέρετε τι είστε οι δυο σας;
Παρωδία είστε.
Καλά είσαι;
Ναι, ναι... φυσικά.
Να φέρω καφέ;
Antonia;
Κύριε;...
Εσείς.
Σας βρήκε...
Ποιος διάολος είναι πάλι αυτός;
Όχι κι άλλο στόμα!
Ποιος είναι ο Νεάντερνταλ;
Ποιος είσαι;
- Ποιος είσαι;! - Εγώ; Κοίτα...
Αυτός στο πορτραίτο.
Αυτό;
Εγώ είμαι.
Δεν ξέρω, το βρήκαμε...
Έι. Pippo!
Το βρήκαμε...
Ξέρω πού...
Ο πίνακας...
ήταν στα σκουπίδια.
Θες να το αγοράσεις;
Ποιος είναι αυτός;
Κανείς, μαμά...
Θα σου πω μετά.
Μπορώ; Πάρτι έχετε;
Stefania, επιτέλους!
Pippo, τι διάολο...
Σταμάτα!
Δώσ' το μου.
Αυτό;
Το βρήκαμε.
Το φεγγαράκι...
Απαντούν.
Stefania, έλα σπίτι!
Έλα σπίτι!
Έλα σπίτι, είπα!
Όχι, μαμά, θα μείνω εδώ.
Αγαπητοί οικοδεσπότες, πάω τώρα στο δρόμο μου.
Με σένα θα τα πούμε σπίτι!
Είναι αργά, και πρέπει να πηγαίνω.
Μα σας προσκαλώ εγκάρδια αύριο σε γεύμα στο κτήμα μου...
Σε γεύμα; Ευχαρίστως!
Όχι... δεν είναι ανάγκη.
Όχι, επιμένω!
Να σας αφήσω την επαγγελματική μου κάρτα.
Να, γράφω τη διεύθυνσή μου εδώ.
Καλά,
τι ώρα;
Στη μία;
Μιάμιση;
Ακρίβεια παρακαλώ.
Ercole...
Μπορώ να ζητήσω, παρακαλώ, να φροντίσετε λίγο την ενδυμασία σας;
Θα παρευρεθεί η κυρία μου.
Δε χρειάζονται τιάρες και πέρλες
όμως...είναι επίσημη πρόσκληση σε αξιοσέβαστο οίκο.
Ιππότη μου...
Ωραίο!
Πολύ όμορφο.
- Τέλειο. - Κι εγώ;
Κομψός!
Είναι σημαντική περίσταση.
να χτενίσεις τα μαλλιά σου.
Βλέπεις τι καλός που είναι με χτενισμένα τα μαλλιά;
Ναι!
Σαν πρίγκιπας.
Έτοιμοι;
Πάμε.
Μα τι να τους πάμε;
Πώς θα εμφανιστούμε με άδεια χέρια.
Είναι αγένεια να μην πάμε τίποτα.
Τι θες να τους πας;
Αριστοκράτες είναι, έχουν τα πάντα.
Να τους πάρουμε πάστες.
Προφιτερόλ, ντόνατς...
Πλάκα κάνεις;!
Κεϊκάκια.
Όλες οι πάστες είναι ωραίες!
Προφιτερόλ με σοκολάτα, κρέμα.
Νουγκά...
Κρεμόπιτες...
Εκλαίρ με φρέσκια κρέμα.
Πού θα βρούμε πάστες;
Πάμε στο ζαχαροπλαστείο.
Να αγοράσουμε.
Πάρε τα καλύτερα, αυτοί είναι μαθημένοι στα καλύτερα.
- Καλημέρα. - Καλώς ορίσατε.
Δυο απ' αυτά με την κρέμα.
Τρία.
- Πώς τα λένε αυτά; - Αυτά με τα φρούτα...
Θα πάρουμε πέντε.
- Tiramisù... - Τέσσερα αμυγδαλωτά κρεμώδη.
- Και τα προφιτερόλ. - Cannoli.
Σιγά...
Τα σοκολατένια... δέκα!
- Αυτά με το θρυμματισμένο... - Όχι, όχι... φτάνει!
Μπαμπάδες με ρούμι...
Ας δούμε...
Είναι 81 ευρώ και 46. Ας πούμε 81.
81; Τι είναι, χρυσοχοείο;
Οι τιμές αναγράφονται, κύριε.
Όλο κι όλο έχουμε... 50 ευρώ!
Έλα ρε, Antonia, 50 ευρώ...
Ξέρω τι κάνω.
Τι κάνεις, χορεύεις;
Το Νο 3, αυτό είναι.
Πάμε.
Περίμενε.
Τι ώρα είναι;
Μία και 24.
Περίμενε, ήρθαμε νωρίς.
Ναι, είπε μία και μισή.
Το περίμενα καλύτερο.
Ο γύψος θέλει φτιάξιμο.
- Τώρα... τι ώρα είναι; - Ακόμα και 24.
Προσοχή.
Η Μαρκησία!
"De Luna"!
Εδώ είναι!
Ναι;
Τι θέλετε;
Είμαστε προσκεκλημένοι!
Προσκεκλημένοι;
Δε χρειαζόμαστε τίποτε, ευχαριστώ.
Teresa;
Teresa, δε με γνώρισες;
Η Antonia, από την Inviolata.
Όχι, λυπάμαι.
Ποιος σας κάλεσε; Αυτός;
Ναι, για φαγητό.
Στη μία και μισή.
"Ακριβώς", είπε.
Α...
Μισό λεπτό,
Επιστρέφω αμέσως.
Άσε με ήσυχο!
Κάποιο μπέρδεμα θα έγινε...
κάποιο λάθος. Δε σας κάλεσε εδώ.
Ο μασκαράς!
Βοηθήστε να κατέβω.
Μια φορά στη ζωή του μας κάλεσε και το ξέχασε.
Ωραίος τύπος ο Μαρκήσιος, ε;
Συγγνώμη...
Σταθείτε!
Έρχεστε μια στιγμή;
Αστείο ήταν!
Ελάτε!
Πάμε!
Συγγνώμη...
Κάτι ήθελα να σας ζητήσω.
Μια μικρή χάρη.
Τι;
Δεν ξέρω πώς ν' αρχίσω...
Απ' την αρχή.
Ξέρετε, τα πράγματα δυσκόλεψαν για μας...
Δηλ., τραγικά.
Είδα το δίσκο που κρατούσατε.
Τι έχει μέσα;
Πάστες!
Μάλιστα, πάστες...
Ωραίες.
- Πολύ νόστιμες. - Τις καλύτερες πήραμε.
Το κατάλαβα απ' το περιτύλιγμα.
Θα μπορούσατε να τις αφήνατε;
- Είναι πανάκριβες. - Και βέβαια θα σας τις αφήσουμε.
Βεβαίως.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Χαίρετε.
Πώς φτάσατε σ' αυτό το σημείο;
Θέλετε αλήθεια να μάθετε;
Φυσικά, πες μας.
Θέλετε αλήθεια να μάθετε;
Η τράπεζα!
Είναι Τέρας!
Μας τα πήρε όλα.
- Όλα! - Καλά έκανε!
Και δε μας έμεινε τίποτε.
Η τράπεζα.
Μια σπείρα απατεώνων!
Η Μεγάλη Απάτη!
Όχι, Lazzaro. Η Μεγάλη Απάτη!
Είναι αυτό που η Μαρκησία
δε μας είπε να το κρατήσουμε στο σκοτάδι.
Όλοι μας εκμεταλλεύτηκαν!
Ήρεμα!
Ησύχασε!
Προδότη!
Νέκρωσε,
δε παίρνει μπροστά.
Σ' αρέσει;
Θες να πας ν' ακούσεις;
Ναι.
Πάμε ν' ακούσουμε.
Πάμε.
Ελάτε...
- Πάμε ν' ακούσουμε. - Τι πράμα;
Πού πάτε; Όχι, όχι...
Μόνο πέντε λεπτά.
Πέντε λεπτά..
Πρέπει να σπρώξουμε για να πάρει μπρος.
Πρέπει να πάμε σπίτι, είναι αργά.
Ωραία...
Δε μπορείτε να μείνετε, πρέπει να φύγετε.
Είναι ιδιωτική λειτουργία, παρακαλώ πηγαίνετε.
Μόνο να ακούσουμε τη μουσική λιγάκι!
Θα δοθεί άλλη ευκαιρία. Άλλη φορά. Παρακαλώ πηγαίνετε.
Δε θα ενοχλήσουμε.
Δεν μπορείτε να μείνετε.
- Δε θα ενοχλήσουμε. - Άλλη φορά.
Κι εσείς.
Πηγαίνετε, φύγετε.
Εμπρός, απ' την αρχή.
Συνέχισε να παίζεις-
Τι συμβαίνει;
Φεύγει.
Η μουσική φεύγει.
Κλείστε την πόρτα!
Διάλειμμα.
Αν σταματάμε κάθε 10 μέτρα, δε θα φτάσουμε ποτέ.
Ακούτε;
Τι;
Τη μουσική.
Από πού έρχεται;
Μουσική!
Μας ακολουθεί.
Στον ουρανό;
Ακούστε τη μουσική...
Άντε!
Άκου, τη θυμάσαι την Inviolata;
Όχι, ήμουνα μικρή.
...Αν η Inviolata έχει εγκαταληφθεί,
δεν πάμε εκεί; Θα την καταλάβουμε!
Έχουμε και τα κλειδιά.
Δε γίνεται, δε μας ανήκει.
Πάντα δεν κλαιγόσασταν ότι τη χτίσατε, με τη δουλειά σας, τον ιδρώτα σας;
Μπορούμε να στρογγυλοκαθίσουμε! Και χωρίς αφεντικά, μάλιστα.
Χωρίς αφεντικά;
Διάλειμμα!
Υπέροχο θα ήταν!
Η μουσική σου γλυκαίνει το μυαλό.
Έλα! Τι κάνεις εκεί;
Έλα!
Κουνήσου!
Αφήστε τον.
Ήταν πλήγμα γι αυτόν...
Πάμε.
Πάμε!
Θα μας ακολουθήσει, θα δείτε.
Θέλεις να γυρίσεις στην Inviolata;
Φυσικά. Δε χαίρεσαι;
Θέλει να γυρίσει στην ύπαιθρο
να σκάβει τη γη...
Αδειάστε τις τσέπες...
Μην ανησυχείτε, σας ανοίγω. Περάστε στην άλλη πόρτα.
Λυπάμαι, συμβαίνει συνεχώς.
Χάλασε πάλι.
Λυπάμαι.
Συγγνώμη, κάποιες φορές
κάποια κακή επαφή την απενεργοποιεί ...
Με συγχωρείτε, χρειάζομαι κάποια ταυτότητα...
Πάρτε αριθμό...
Στην ουρά...
Συγγνώμη, πρέπει να πάρετε αριθμό, υπάρχει ουρά.
Ορίστε;
Πώς είπατε;
Λέω ότι καμιά φορά οι πόρτες μπλοκάρουν χωρίς λόγο.
κακή επαφή, κλειδιά...
Έχετε κάτι στις τσέπες;
Ναι.
- Έχετε κάτι στις τσέπες; - Ναι.
ΕΧΕΙ όπλο!
Τον είδα!
Στην κωλότσεπη!
Έχτε όπλο;
Ναι.
Δε χρειάζεται αυτό, κύριε.
Απλά ηρεμήστε.
Δεν έχουμε τίποτε εδώ.
Τα χρηματοκιβώτια είναι αυτόματα, και...
δε μπορούμε πια να τ' ανοίγουμε εμείς.
Μπορούμε να κάνουμε κάτι για σας;
Τι θα θέλατε;
Αν είχατε την καλοσύνη
να επιστρέφατε στον Tancredi...
τον Μαρκήσιο De Luna...
όλα όσα ανήκουν στον Μαρκήσιο De Luna.
Ναι.
Θα το κάνουμε.
Επαναλαμβάνετε το όνομα του κυρίου;
Είναι...Μαρκήσιος Tancredi De Luna,
αφέντης της Inviolata.
Να τσεκάρω αν
είναι πελάτης μας.
Μπάσταρδε!
Πώς τολμάς;
Πίσω στην τρύπα σου!
Σκατουλάκι!
Έρχεσαι και τρομοκρατείς τον κόσμο!
Έχω τέσσερα παιδιά,
όμως δε ληστεύω ανθρώπους.
Κακούργε!
Κοιτάξτε... θα μας έριχνε με τη σφεντόνα.
Κλέφτη.
Σταματήστε!
Παρακαλώ, όλοι σας, ηρεμήστε... ηρεμήστε!
Ήρεμα! Απομακρυνθείτε!
Θα τον σκοτώσετε!
ΑΠΟΔΟΣΗ- ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ: KOSTKORO